e-library

Εβδομαδιαία Ηλεκτρονική Βιβλιοθήκη Ιδεών

Το e-library είναι μία διαδικτυακή έκδοση του περιοδικού «Κοινωνία Πολιτών». Αποσπάσματα του εβδομαδιαίου ενημερωτικού δελτίου  αναρτώνται στη σελίδα της Ένωσης Πολιτών για την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο facebook. Μπορείτε εδώ να κάνετε like ώστε να βλέπετε τις τρέχουσες δημοσιεύσεις και να ενημερώσετε τους φίλους σας. Συντονισμός: Περικλής Βασιλόπουλος.

                                                              Remarkable Texts

Thomas Piketty: Δημοψήφισμα για καταβολή φόρου αλληλεγγύης από δισεκατομμυριούχους

Αυτό το νομοθετικό πλαίσιο, που υποβλήθηκε σε δημοψήφισμα, θα μπορούσε να διαμορφωθεί με βάση τον εθνικό φόρο αλληλεγγύης (ISN) που θεσπίστηκε με το διάταγμα της 15ης Αυγούστου 1945... Η έκδοση του ISN του 2027, την οποία η αριστερά θα μπορούσε να προτείνει για υιοθέτηση με δημοψήφισμα, θα μπορούσε επίσης να περιλαμβάνει δύο συνιστώσες: πρώτον, έναν εφάπαξ φόρο 50% επί των κερδών που υπερβαίνουν τα 100 εκατομμύρια ευρώ μεταξύ 2017 και 2027· και δεύτερον, έναν μόνιμο ετήσιο φόρο 5% επί των περιουσιακών στοιχείων άνω των 100 εκατομμυρίων ευρώ και 10% άνω του 1 δισεκατομμυρίου ευρώ. Τα προβλεπόμενα έσοδα θα ήταν περίπου 800 δισεκατομμύρια ευρώ (400 δισεκατομμύρια ευρώ από το έκτακτο στοιχείο και 400 δισεκατομμύρια ευρώ σε διάστημα δέκα ετών από τον μόνιμο φόρο), που ισοδυναμεί με περίπου 30% του ΑΕΠ... Αυτά τα 800 δισεκατομμύρια ευρώ θα καταβληθούν από δισεκατομμυριούχους και εκατομμυριούχους με τη μορφή μετοχών και μετοχών και θα τοποθετηθούν σε ένα κρατικό ταμείο, επιτρέποντας στις δημόσιες αρχές να ανακατευθύνουν τις επενδύσεις σύμφωνα με τις στρατηγικές προτεραιότητες της χώρας, ιδίως την ενέργεια. Με βάση αυτά τα νέα περιουσιακά στοιχεία, η Γαλλία θα μπορούσε να εκδόσει ένα εξαιρετικό ομόλογο 400 δισεκατομμυρίων ευρώ για τη χρηματοδότηση ενός φιλόδοξου σχεδίου επενδύσεων και προσλήψεων στην εκπαίδευση, την έρευνα και την υγειονομική περίθαλψη. Δείτε εδώ το άρθρο (Le Monde, αναδημοσίευση socialeurope.eu, thomaspiketty.wordpress.com, 25/6).

Χρήστος Κίσσας: Άλαν Γκρίνσπαν (1926 - 2026) - Ένας απ' τους μακροβιότερους Προέδρους της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ

Πέρασε απαρατήρητη η είδηση του θανάτου του Άλαν Γκρίνσπαν, ενός ανθρώπου που έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή όλων μας, κι ας μην το γνωρίζουν οι περισσότεροι. Ο Γκρίνσπαν, που έγινε φέτος 100 ετών, ήταν ένας απ' τους μακροβιότερους προέδρους της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας, της Fed. Ήταν ένας απίστευτα ευφυής άνθρωπος, που μπορούσε να ασχοληθεί με οτιδήποτε και να διαπρέψει... Τοποθετήθηκε πρόεδρος της Fed το 1987 από τον Ρέηγκαν και από τη θέση αυτή διαχειρίστηκε τις τύχες της παγκόσμιας οικονομίας επί 18 συναπτά χρόνια, μέχρι το 2006. Και εδώ ξεκινά το παράδοξο· ένας τόσο ευφυής άνθρωπος, κοίταζε "αμήχανα" τις αγορές να εκτροχιάζονται επί μία δεκαετία, χωρίς να παρεμβαίνει, μέχρι να φτάσουμε στην κρίση του 2008, από την οποία δεν έχουμε συνέλθει ακόμα... Αργότερα έφτιαξαν και παράγωγο επί του παραγώγου (δηλαδή παράγωγο "δευτέρου βαθμού" που είχε ως υποκείμενο τίτλο το παράγωγο του τίτλου των σκουπιδιών). Και έφτιαξαν όχι ένα και δύο αλλά εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια από τέτοια χαρτιά, τα οποία πουλούσαν σε funds και τράπεζες, οι οποίες τα μεταπουλούσαν σε άλλα funds και τράπεζες εμφανίζοντας τεράστια εικονικά κέρδη. Μέχρι που το σύστημα έσκασε κάνοντας τεράστιο κρότο. Και ο απίστευτα ευφυής Γκρίνσπαν τα έβλεπε όλα αυτά αλλά δεν παρενέβαινε. Δείτε εδώ περισσότερα.

Δημήτρης Σαββίδης: Η χώρα «σαπίζει»

Η χώρα «σαπίζει» κάθε μέρα ολοένα και περισσότερο. Το ένα σκάνδαλο μετά το άλλο. Η μία παραβίαση του νόμου και η μια συγκάλυψη μετά την άλλη. Ο πληθυσμός της μειώνεται με απίστευτους ρυθμούς και κάποιοι μιλάνε για "ζάχαρη". Αυτούς τους κάποιους τους φιλοξενούν στα πάνελ τους εξωσυστημικοί πολιτικοί και χαριεντίζονται μαζί τους. Την ίδια στιγμή κόσμος αχρωμάτιστος αναζητά την ελπίδα σε κίνημα που την κάνει μαρκίζα της. Αλλά δεν την κάνει πράξη. Σε κίνημα που υπόσχεται πολλά και δεν πραγματοποιεί μέχρι τώρα τίποτα. Σε κίνημα που τα κορυφαία του στελέχη έχουν χρόνο για να κάνουν βίντεο σε τσιπουράδικα, σε καφενεία,  σε δρόμους της Ρωσίας αλλά δεν έχουν χρόνο να μιλήσουν για τα απίστευτα σκάνδαλα μόλις των τελευταίων 5 ημερών με τον πατέρα βουλευτίνας να ομολογεί σε κάμερα ότι με 200.000 ευρώ αγόρασε ψήφους. Με την πρώην ευρωβουλευτή να της επιβάλλεται ποινή 20 μηνών φυλάκισης και τον πρώην γενικό επίτροπο να καταζητείται από την βελγική Εισαγγελία για κατηγορία συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση. Με τα μηχανήματα που παρήγαγαν τον εθνικό πλούτο για χρόνια να καταστρέφονται με τον πιο προκλητικό τρόπο. Με τον γιο υπουργού να πιάνεται με παράνομες ουσίες και η υπόθεση να κουκουλώνεται μέχρι τελικά να μιλήσει ο πρώην διοικητής του σώματος και η υπόθεση να φτάνει αυτές τις μέρες στα δικαστήρια. Δείτε εδώ περισσότερα. 

Αντώνης Ανδρουλιδάκης: Μήπως η Ελλάδα έχει ήδη τελειώσει; Οι έξι κρίσιμοι άξονες

Αρχίζω ολοένα και περισσότερο να έχω την παράξενη αίσθηση ότι ίσως η Ελλάδα, με έναν βαθύτερο ιστορικό τρόπο, έχει ήδη τελειώσει. Δεν εννοώ ασφαλώς ότι πρόκειται να εξαφανιστεί από τον χάρτη. Ούτε ότι επίκειται κάποια θεαματική κατάρρευση. Οι κοινωνίες σπανίως πεθαίνουν με κρότο… Το πρώτο και ίσως σημαντικότερο σύμπτωμα αφορά το δημογραφικό… Ακόμη πιο ανησυχητική ίσως είναι η κρίση εμπιστοσύνης. Οι έρευνες δείχνουν σταθερά χαμηλά επίπεδα εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς, τα πολιτικά κόμματα, τη Δικαιοσύνη, τη δημόσια διοίκηση και συχνά ακόμη και προς τους συμπολίτες μας. Υπάρχει όμως και ένας ακόμη δείκτης που σπάνια συζητείται όταν μιλάμε για το μέλλον μιας χώρας. Η ψυχοκοινωνική υγεία των ανθρώπων της. Υπάρχει όμως και ένας τελευταίος δείκτης που δύσκολα μετριέται. Η πολιτισμική εξάντληση. Όλα υποδεικνύουν ότι η Ελλάδα βρίσκεται πράγματι σε ιστορική παρακμή. Μια κοινωνία μπορεί να είναι οικονομικά φτωχή και ταυτόχρονα ψυχικά ζωντανή. Δυσκολεύεται όμως να επιβιώσει όταν γίνεται ταυτόχρονα δημογραφικά γερασμένη, θεσμικά δύσπιστη και ψυχολογικά εξαντλημένη. Γι’ αυτό ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα έχει ήδη τελειώσει. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν διαθέτει ακόμη αρκετή ζωτικότητα ώστε να γεννήσει μια νέα συλλογική αφήγηση για τον εαυτό της. Δείτε εδώ περισσότερα.

Μάνος Ματσαγγάνης: Διαφθορά και εξευτελισμός (Επιμέλεια σύνταξης: Αγγελική Σπανού, «Διάλογοι: Σκιές στο πολιτικό σύστημα», "Καθημερινή", 26/6)

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να σκεφτεί κανείς το πρόβλημα της διαφθοράς, κατά τη γνώμη μου όλοι λανθασμένοι. Ως πολιτικό πρόβλημα αποκλειστικά της αντίπαλης παράταξης: Όμως, σοβαρά κρούσματα διαφθοράς («αξιοποίησης δημόσιου αξιώματος για προσωπικό όφελος») σημειώνονται σε όλο το πολιτικό φάσμα. Για παράδειγμα, το Qatargate αφορούσε κυρίως εκπροσώπους της ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς... Ως πρόβλημα του δημοκρατικού συστήματος: Όλες οι δικτατορίες, από τον ιταλικό φασισμό έως τους δικούς μας συνταγματάρχες, αυτοανακηρύχτηκαν σε τιμωρούς του «διεφθαρμένου κοινοβουλευτισμού», για να διακριθούν στη συνέχεια για τη διαφθορά και για την ανικανότητά τους (συχνά αυτά πάνε μαζί). Το ίδιο και οι σημερινοί θαυμαστές τους... Σε κοινωνίες που έχουν καταφέρει να περιορίσουν (όχι να εξαλείψουν ολοσχερώς) τη διαφθορά, αυτό που κυρίως εμποδίζει ένα δημόσιο πρόσωπο να αξιοποιήσει το αξίωμά του για προσωπικό όφελος είναι ο φόβος του ντροπιαστικού εξευτελισμού: ο φόβος δηλαδή ότι αν φέρει στο σπίτι περισσότερα χρήματα ή δώρα ή άλλα υλικά αγαθά από όσα δικαιολογεί ο μισθός του, θα πέσει στην εκτίμηση του/της συντρόφου του, των παιδιών του, των φίλων του, των ψηφοφόρων του. Δείτε εδώ περισσότερα.

Παύλος Ελευθεριάδης: «Στη Βρετανία δεν πιστεύουν ότι οι πολιτικοί δωροδοκούνται» (Συνέντευξη: Γιάννης Πανταζόπουλος, Lifo/ vidcast, 25/6)

Η παραίτηση του Κιρ Στάρμερ από την πρωθυπουργία και την ηγεσία των Εργατικών σηματοδοτεί μια νέα περίοδο πολιτικής αβεβαιότητας για το Ηνωμένο Βασίλειο. Δύο μόλις χρόνια μετά τη σαρωτική εκλογική νίκη που έφερε τους Εργατικούς ξανά στην εξουσία έπειτα από δεκατέσσερα χρόνια, ο Στάρμερ γίνεται ο τρίτος κατά σειρά Βρετανός πρωθυπουργός που τα τελευταία χρόνια αποχωρεί όχι μετά από εκλογική ήττα αλλά υπό την πίεση του ίδιου του κόμματός του. Η εξέλιξη αυτή ανοίγει τη διαδικασία διαδοχής στους Εργατικούς και οδηγεί τη χώρα στον έβδομο πρωθυπουργό μέσα σε μία δεκαετία, αναδεικνύοντας ερωτήματα για τη σταθερότητα του βρετανικού πολιτικού συστήματος, τη λειτουργία των κομμάτων και τις προκλήσεις της μετα-Brexit εποχής. «Ο Στάρμερ ήταν πολύ καλός δικηγόρος και έντιμος πολιτικός, αλλά δεν έδωσε ποτέ ελπίδα». Με αυτήν τη φράση ο κ. Ελευθεριάδης συνοψίζει τους λόγους που οδήγησαν στην παραίτηση του Βρετανού πρωθυπουργού. Στη συνέντευξή του αναλύει τις πολιτικές ανακατατάξεις στη Βρετανία, τις μακροπρόθεσμες συνέπειες του Brexit, την άνοδο του Άντι Μπέρναμ και εξηγεί γιατί το βρετανικό πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να διαθέτει ισχυρούς θεσμούς λογοδοσίας. Παράλληλα, επισημαίνει τα διδάγματα που μπορεί να αντλήσει η Ελλάδα από τη λειτουργία της βρετανικής δημοκρατίας. Δείτε εδώ τη συνέντευξη.

Στέφανος Παραστρατίδης: Οι υπέρογκες αυξήσεις μισθών των Μητροπολιτών (ομιλία στη Βουλή)

Σύμφωνα με αυτό το αίσθημα δικαίου, το να διπλασιάζεις σχεδόν τις αποδοχές των ανώτερων ιεραρχών για να αντλήσεις προεκλογικά οφέλη, εμπλέκοντας την πολιτική με  τη θρησκευτική εξουσία, σε μία χώρα που περισσότεροι από ένας στους τέσσερις Έλληνες ζουν υπό καθεστώς φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, και, που οι μισθοί των νεοδιόριστων εκπαιδευτικών και γιατρών δεν φτάνουν για να σας πουν «Ζήτω!», αποτελεί μία ακραία πρόκληση... Και είναι μία αλήθεια που δεν ομολογούν μονάχα όλοι οι πολίτες. Αλλά ακόμη και οι άνθρωποι της εκκλησίας, οι απλοί κληρικοί, ακόμη και οι ίδιοι οι μητροπολίτες που, πολλοί εξ αυτών, αισθανόμενοι άβολα, δηλώνουν δημόσια ή ιδιωτικά ότι θα τα δώσουν για καλό σκοπό... Καλό είναι να έχετε κατά νου ότι οι νέοι Έλληνες που επιλέγουν τον δρόμο της μετανάστευσης δεν το πράττουν μόνο γιατί οι μισθοί στην χώρα είναι κακοί ή οι προοπτικές ελάχιστες. Το πράττουν γιατί αισθάνονται ότι γεννήθηκαν σε μια χώρα άδικη, με πολλούς μικρούς και μεγάλους τυράννους. Τυράννους που δεν αντιλαμβάνονται πόσο λάθος είναι να διπλασιάζεις τον μισθό του Μητροπολίτη  όταν δεν βρίσκεις λύση για τον αναπληρωτή εκπαιδευτικό, για τους εξευτελιστικούς μισθούς των νοσοκομειακών ιατρών μας ή για τους νέους εργαζόμενους του βασικού μισθού των 775 καθαρά, με ενοίκιο, σουπερμάρκετ, ρεύμα το ίντερνετ και κινητό στα ύψη. Δείτε εδώ περισσότερα.

Δημήτρης Παπαδημητρίου (Επίτιμος Πρόεδρος του Ινστιτούτου Levy): «Η “βόμβα” του ιδιωτικού χρέους φέρνει νέα κρίση στην Ελλάδα μετά το 2027» (Συνέντευξη: Νίκος Μπαρτζελιώτης, bankingnews.gr, 21/6)

«Η ανάπτυξη σε όρους ΑΕΠ δεν είναι μια δίκαιη και ισόρροπη ανάπτυξη. Το υψηλό επίπεδο έμμεσης φορολογίας (ΦΠΑ), σε συνδυασμό με τον υψηλό πληθωρισμό και τη στασιμότητα των μισθών, μειώνουν το διαθέσιμο εισόδημα και την αγοραστική δυνατότητα των νοικοκυριών. Έχει αποδειχθεί ότι το κόστος βασικών αγαθών και υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων της ενέργειας, της τηλεφωνίας και άλλων αναγκαίων υπηρεσιών, είναι υψηλότερο στην Ελλάδα από ό,τι σε άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ. Αυτό περιορίζει την αγοραστική δύναμη των πολιτών και, δεδομένου ότι το φαινόμενο αυτό συνεχίζεται, η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια διαρκή τάση υποχώρησης της πραγματικής αγοραστικής δύναμης… Η μακροοικονομική ταυτότητα που συνδέει τον ιδιωτικό, τον δημόσιο και τον εξωτερικό τομέα δεν αποτελεί θεωρία, αλλά μια σχέση που καθοδηγεί την οικονομική πολιτική. Εφόσον το άθροισμα των χρηματοοικονομικών ισοζυγίων των τριών τομέων πρέπει να ισούται με μηδέν, η διατήρηση πλεονασμάτων στον δημόσιο τομέα θα δημιουργεί αναγκαστικά αυξανόμενα ελλείμματα και χρέη στον ιδιωτικό τομέα. Αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον και τελικά θα οδηγήσει σε κρίση. Η υπερχρέωση του ιδιωτικού τομέα θα επηρεάσει αρνητικά την εγχώρια ζήτηση, θα αυξήσει το κόστος χρηματοδότησης του αυξανόμενου εξωτερικού χρέους, θα ενισχύσει τη χρηματοπιστωτική αστάθεια και θα οδηγήσει την οικονομία σε ύφεση». Δείτε εδώ την πλήρη συνέντευξη. 

Αντώνης Παπαγιαννίδης: 10.600 σημειώσεις και ένα βιβλίο εκ βαθέων από τον Μιχάλη Σάλλα «Τι πήγε λάθος στην Ελλάδα – και τι θα μπορούσε να διορθωθεί»

Μπορεί η παρουσίαση του βιβλίου του Μιχάλη Σάλλα «Τι πήγε λάθος στην Ελλάδα – και τι θα μπορούσε να διορθωθεί» στο κυριολεκτικά ξέχειλο Αμφιθέατρο της Πινακοθήκης, σε ένα διαφορετικό συναπάντημα των γενεών... Η επιλογή Σάλλα είναι να σαρώσει τις διαδοχικές δεκαετίες, από 1970-1980 έως 2010-2020 (με επέκταση και στο 2020-2025) κάνοντας, δίπλα στην περιγραφή, και την αξιολόγηση του τι ήταν το πιο καίριο της περιόδου – συν, το τι μας πήγε πίσω... Στάθηκε στις χαμένες ευκαιρίες της δεκαετίας του ’90, στην εθνική επιτυχία της ένταξης στην Ευρωζώνη, αλλά και στη διάσταση μεταξύ νομισματικής και παραγωγικής σύγκλισης... Μίλησε για θεσμικές και πολιτικές ευθύνες, και κατέληξε ότι η κρίση υπήρξε αποτέλεσμα της σύγκρουσης της πραγματικότητας με τις συλλογικές αυταπάτες... Στην συνέχεια φέρνει την προσέγγιση των «τεσσάρων Ελλάδων» σε επαφή με την τόσο διαδεδομένη και πολιτικά αποδοτική – συζήτηση περί μεσαίας τάξης. Η συνάρθρωση των δυο προσεγγίσεων, με την ευάλωτη, πρώτη Ελλάδα να αγγίζει τις παρυφές της μεσαίας τάξης .την δεύτερη, της κρατικής προστασίας, να δομεί  τον θεσμικό κορμό της. την Ελλάδα της εξωστρέφειας να ωθεί την μεσαία τάξη προς τα εμπρός, δυναμικά, πλην όμως και να γνωρίζει την πραγματικότητα  της αστάθειας. Δείτε εδώ το άρθρο (ekdoseiskerkyra.gr, 25/6). 

Ο Γιάννης Στουρνάρας μιλάει για τον οικονομικό αναλφαβητισμό – Συζήτηση με την Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη («Μακριά από το πλήθος» - Athens Voice/ vidcast, 23/6)

Με τρόπο ευπροσήγορο απάντησε σε πολύ βασικές ερωτήσεις (του κοινού--είχαμε κάνει γκάλοπ) τύπου "τι θα γινόταν αν βγαίναμε από το ευρώ;", "ζούμε όντως για να πληρώνουμε τις τράπεζες;" που εκτοξεύονται συχνά από εδώ και από εκεί στο δημόσιο χώρο, μίλησε για την ανάγκη οικονομικού αλφαβητισμού από πολύ μικρές ηλικίες, αλλά και για πιο προσωπικά πράγματα: πώς το γεγονός ότι αυτός, "ο γιος ενός ΕΑΜίτη" (ο πατέρας του ήταν Γραμματέας του ΕΑΜ Κεντρικής Ελλάδος) προτάθηκε τρεις φορές ως κεντρικός τραπεζίτης από κυβερνήσεις (και) της Δεξιάς, τον κάνει αισιόδοξο πως, παρά τη ροπή μας προς το διχασμό, υπάρχουν στιγμές που τον ξεπερνούμε και προχωράμε μπροστά... «Ζούμε για να πληρώνουμε τις τράπεζες», «Ε και τι θα γινόταν αν βγαίναμε από το ευρώ;». Ερωτήσεις σαν κι αυτές ακούγονται συχνά στον δημόσιο διάλογο, ακόμα και από έμπειρους επαγγελματίες. Αν εξαιρέσουμε τα περίπλοκα εργαλεία με τα οποία λειτουργούν οι σύγχρονες οικονομίες —τα κράτη, οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις αλλά και οι πολίτες— σε μια παγκοσμιοποιημένη αγορά, τι είναι αυτό που κάνει τόσους Έλληνες να μην καταλαβαίνουν τη λειτουργία των τραπεζών, του νομίσματος ή τον προστατευτικό ρόλο της Τράπεζας της Ελλάδος; Δείτε εδώ τη συνέντευξη.

Γεράσιμος Μοσχονάς: Αλέξης Τσίπρας - Η ανατομία μιας επανεκκίνησης

Τι συνέβαλε ώστε η ΕΛΑΣ να έχει αποκτήσει αξιόλογο (δημοσκοπικό) πλεονέκτημα απέναντι στο ΠΑΣΟΚ; Το «ο Αλέξης Τσίπρας υπερέχει σε πρωθυπουργική εικόνα του Νίκου Ανδρουλάκη» ήταν γνωστό πολύ πριν από την επίσημη εμφάνιση της ΕΛΑΣ. Το «οι δημοσκοπήσεις δίνουν ώθηση στα νεοεμφανιζόμενα κόμματα» ήταν επίσης γνωστό... Η τωρινή κίνηση Τσίπρα (επιστροφή μέσω επανίδρυσης) δείχνει ηγετικότητα. Η εικόνα του όμως είναι άσχημα επιβαρυμένη και η μάχη του είναι με το παρελθόν, όχι με το μέλλον. Η ενδεχόμενη επιτυχία του δεν θα προκύψει από μεγάλες υποσχέσεις και εύκολη πόλωση. Θα προκύψει από πολλή δουλειά, διορατικότητα, στρατηγική συνέχεια, ρεαλιστικό όραμα και επιλογή των κατάλληλων ανθρώπων. Θα προκύψει δηλαδή από τη διόρθωση καταγεγραμμένων κατά το παρελθόν αδυναμιών... Οι πολίτες, και οι αριστεροί πολίτες, δεν θα εμπιστευθούν εύκολα έναν άνθρωπο που οδήγησε το κόμμα του από το 31,53% στο 17,83% ενώ ήταν στην αντιπολίτευση. Εκτός και αν κάνει το παραπάνω και τη διαφορά. Το παραπάνω και τη διαφορά σε σχέση με τους ανταγωνιστές του, σε σχέση και με το δικό του παρελθόν. Μετά την καλή αρχή, μετά τα πρώτα εύκολα λάθη, αυτό είναι το πραγματικό στοίχημα. Δείτε εδώ το άρθρο ("Καθημερινή", 22/6).

Δημοσκόπηση της RealPolls: Η σταθερότητα, ο Τσίπρας και το νέο δίπολο (Συντακτική ομάδα protagon.gr, 24/6)

Πώς διαμορφώνεται ο δημοσκοπικός χάρτης έναν μήνα μετά την παρουσίαση των δύο νέων κομμάτων, της Ελπίδας για τη Δημοκρατία της Μαρίας Καρυστιανού και της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης; Ποιος κερδίζει τη μάχη για τη δεύτερη θέση; Και ποια τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που επιτρέπουν στη Νέα Δημοκρατία να διατηρεί και με άνεση την πρώτη θέση; Η νέα δημοσκόπηση της RealPolls για το Protagon έχει τις απαντήσεις. Η πανελλαδική έρευνα των RealPolls/Protagon, η έκτη του 2026, διεξήχθη το τριήμερο 20-22 Ιουνίου σε δείγμα 1.537 πολιτών και αποτυπώνει μια νέα συνθήκη στο πολιτικό σκηνικό, καθώς η ΕΛ.Α.Σ. δείχνει να εδραιώνεται ως δεύτερη δύναμη, σημαντικά πίσω από τη ΝΔ, αλλά και πολύ μπροστά από τους άλλους διεκδικητές – στη δημοσκόπηση, το κόμμα Τσίπρα καταγράφει τη διπλάσια επίδοση από αυτή του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής... Η νέα πανελλαδική έρευνα δεν περιορίζεται, πάντως, στα ποσοστά· επιχειρεί να ακτινογραφήσει τον τρόπο με τον οποίο ψηφίζουν οι πολίτες και τα πραγματικά επίδικα της προεκλογικής περιόδου. Και, ίσως το πιο διαφωτιστικό της εύρημα εξηγεί τη σταθερότητα στην κορυφή: η Νέα Δημοκρατία παραμένει αδιαμφισβήτητα πρώτη όχι τυχαία, αλλά επειδή το κεντρικό της μήνυμα —η σταθερότητα— αγγίζει ένα συνεκτικό κομμάτι της κοινωνίας που ξεπερνά το 30%. Δείτε εδώ την πλήρη έρευνα (protagon.gr, 24/6).

                                                     Ενέργεια

Θανάσης Κουκάκης: Η ΔΕΗ απέκτησε το 80% της Cloudevo, η Dotsoft, οι παλιοί και οι νέοι μέτοχοι και οι συμβάσεις του Δημοσίου, σε δικαστική προστασία η Lactea, η AIA Relate, η Nova και η χρηματιστηριακή «μόδα» των binary option

Στον έλεγχο της ΔΕΗ πέρασε πρόσφατα το 80% της Cloudevo, της ελληνικής εταιρείας τεχνολογίας και digital business agency που δραστηριοποιείται στους τομείς της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI), του Conversational AI, του digital marketing, των data analytics και του technical SEO… Η κίνηση αυτή εντάσσεται στη στρατηγική της ΔΕΗ για ενίσχυση των ψηφιακών της δυνατοτήτων και της παρουσίας της σε τομείς αιχμής που σχετίζονται με την αξιοποίηση δεδομένων και εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης... Η Κοινωνία της Πληροφορίας προχώρησε στην ενεργοποίηση της προαίρεσης (option) της σύμβασης που έχει υπογράψει με τη Nova Telecommunications & Media για το έργο της ασφαλούς αποθήκευσης και διαχείρισης φυσικών αρχείων του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα… Αν και η ενεργοποίηση του option είναι απολύτως συμβατή με τους όρους της αρχικής σύμβασης και τη νομοθεσία περί δημοσίων συμβάσεων, η συγκεκριμένη περίπτωση επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για το κατά πόσο οι προαιρέσεις λειτουργούν ως εργαλείο ευελιξίας ή ως μηχανισμός μέσω του οποίου μεγάλα δημόσια έργα καταλήγουν να αποκτούν σημαντικά μεγαλύτερο οικονομικό και τεχνικό αποτύπωμα από εκείνο που είχε αρχικά παρουσιαστεί. Δείτε εδώ το άρθρο (dnews.gr, 25/6). 

Αντώνης Πέτσας: Ιωάννης Μάργαρης (Αντ/δρος ΑΔΜΗΕ): «Η μη δημιουργία μπαταριών και υποδομής αποθήκευσης της ηλεκτρικής ενέργειας από φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες είναι πολιτική απόφαση»

Ο Αντιπρόεδρος του ΑΔΜΗΕ λέει ότι η μη δημιουργία μπαταριών και υποδομής αποθήκευσης της ηλεκτρικής ενέργειας από φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες είναι ξεκάθαρα πολιτική απόφαση για να πέσει η τιμή από τις εγκαταστάσεις, ώστε οι μικροί να αναγκαστούν να τα ξεπουλήσουν στους 5-6 μεγαλοκαρχαρίες. Και φυσικά αυτό θα είχε αντίκτυπο και στην τιμή του ρεύματος που θα παρέμενε χαμηλή όλο το 24ωρο και δεν θα είχαμε ανάγκη να εισάγουμε πανάκριβο ρεύμα το βράδυ. Η Βόρεια Ευρώπη και η Βουλγαρία έχει γεμίσει μπαταρίες και εν έτει 2026 ο αντιπρόεδρος μας το λέει αυτό κατάμουτρα και δεν κουνιέται φύλο. Αλλά όχι δεν υπάρχει κανένα καρτέλ και δεν φταίει ο Μητσοτάκης... Αν τον βγάλετε 25 χρόνια πρωθυπουργό θα τα φτιάξει όλα εκεί κατά το 19ο με 23ο έτος. Δείτε εδώ περισσότερα (βίντεο). 

Θανάσης Σκόκος: Οι τιμές της ενέργειας

Το αφήγημα λέει ότι «Η Ελλάδα χαρίζει φθηνό ρεύμα στη Βουλγαρία το μεσημέρι και το αγοράζει πίσω πανάκριβα το βράδυ». Εντυπωσιακό. Και, κατά κανόνα, ψευδές... Πρώτον, η Ελλάδα είναι καθαρός εξαγωγέας προς Βουλγαρία στο 84% των ωρών φέτος, πρωί-μεσημέρι και βράδυ, με καθαρές εξαγωγές άνω του 1 GW ακόμη και τις βραδινές ώρες. Δεύτερον, η ελληνική τιμή είναι ίδια ή χαμηλότερη από τη βουλγαρική στο 98% των ωρών. Η Βουλγαρία είναι φθηνότερη μόλις στο 2% (περίπου 83 ώρες σε ένα εξάμηνο). Το «αγοράζω πίσω ακριβά» απλώς δεν προκύπτει από τους αριθμούς. Το δεύτερο σκέλος του μύθου ότι ο λιγνίτης παραμένει «εθνικό, φθηνό καύσιμο» καταρρίπτεται από την ίδια την πραγματικότητα... Βλέπει την ευκαιρία να δοκιμάσει ξανά διεκδικώντας κάτι που ήδη έχει πεθάνει, τον λιγνίτη. Με την τιμή των δικαιωμάτων CO2 σταθερά γύρω στα 80€/τόνο (και τάση προς τα 90-100€), μόνο το κόστος των ρύπων εκτοξεύεται από 92€/MWh (Πτολεμαΐδα V) έως 160€/MWh στις παλαιότερες μονάδες. Όταν η τιμή χονδρικής κινείται κοντά στα 90€/MWh. Δηλαδή ο λιγνίτης βγάζει ζημιά πριν καν επιμετρηθούν οι μισθοί και οι συντηρήσεις. Πίσω από τον μύθο, η πραγματική ατζέντα. Δείτε εδώ περισσότερα.

Εκδηλώσεις/ Ανακοινώσεις

Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ 2030 εξέδωσε το 1ο Τεύχους του Συμμετοχικού Περιοδικού Νέων που έχει ως θέμα: «Ζωή στην πόλη», του οποίου η παρουσίαση έγινε στις 22/6, σε συνεργασία με την Inter Alia και την υποστήριξη του Eteron. Δείτε εδώ το Περιοδικό σε ηλεκτρονική μορφή. 

Δείτε εδώ το νέο βιβλίο του Νίκου Δεμερτζή με τίτλο: «Η πολιτική κοινωνιολογία της συγκίνησης. Δοκίμια για το τραύμα και τη ressentiment» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια). Το βιβλίο εξετάζει το τραύμα, υπό το θεωρητικό πρίσμα ενός ήπιου κοινωνικού κονστρουξιονισμού, στο πλαίσιο της πολιτικής κοινωνιολογίας της συγκίνησης. 

Το newmoney διοργανώνει Ημερίδα με θέμα: «Το Δημόσιο αλλάζει – Νέες Πολιτικές. Μετρήσιμα Αποτελέσματα». Η εκδήλωση θα γίνει την Τρίτη 30 Ιουνίου 2026, στις 17:00, στην Εθνική Πινακοθήκη (Αμφιθέατρο «Ίδρυμα Ωνάση»). Δείτε εδώ το δελτίο τύπου. 

Οι Εκδόσεις Παπαζήση διοργανώνουν την παρουσίαση του Συλλογικού Τόμου «Η Δίκαιη Κοινωνία δεν είναι Ουτοπία· Είναι Επιλογή» σε επιμέλεια του Μηνά Λυριστή. Η εκδήλωση θα γίνει την Πέμπτη 2 Ιουλίου 2026, στις 18:30, στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ. Δείτε εδώ την πρόσκληση. 

Η έκθεση «Haute Premiere: Η Καταγωγή της Μόδας» από τη Μαρία Διαμάντη και την ομάδα της θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 10 Ιουλίου 2026, στις 19:00, στη Νέα Σκηνή του Ωδείου Αθηνών. Δείτε εδώ περισσότερα.